Temat: Balintawak i Close Combat Knife Fighting

Prowadzący: Paweł Zaręba

Miejsce i data: Zabrze, 26.02.2011

Przyznaję szczerze, zazwyczaj nie piszę o wrażeniach z odbytych szkoleń, raz, że są one bardzo subiektywne, dwa, niezwykle łatwo jest kogoś urazić. Kurtuazyjnie więc pomijam opisy
Czemu zatem robię wyjątek dla tego seminarium? Z przekory, 10 minutowa tyrada prowadzącego na temat możliwości sprawy sądowej w przypadku pojawienia się w internecie opinii które on uzna za obraźliwe, podziałała na mnie jak czerwona płachta na byka. Oczywiście fakt, że „robimy w podobnym” nie ułatwia sprawy, gdyż może spowodować uznanie mojego tekstu za „walkę z konkurencją”. Bywa i tak.
Seminarium składało się z dwóch części:
- Balintawak
- Close Combat Knife Fighting
Jak łatwo się domyślić, zainteresowany głównie byłem częścią „nożową”, pałki to dla mnie rozrywka i niekoniecznie mam ochotę zagłębiać się w meandry filipińskich stylów. Ale skoro już jestem …
Wstęp teoretyczny nastroił mnie pozytywnie, Balintawak miał być uproszczony w celu podwyższenia skuteczności. Pierwsze ćwiczenia i mina mi zrzedła. Standardowe, nudne do bólu „pierwsza-druga-…-siódma” przerywane aplikacjami rozbrajania. Na pierwszym lepszym treningu FMA jest to samo. Natomiast rolą seminarium nie jest raczej kopiowanie zwykłego treningu tylko nieco szersza prezentacja. Dodatkowo, grzech wszystkich seminariów FMA na których byłem; brak sparringów w celu weryfikacji skuteczności ćwiczonych aplikacji. Brak zresztą jakichkolwiek sparringów, w jakimkolwiek celu. Cóż, bez możliwości sprawdzenia w praktyce, ćwiczenie różnych aplikacji jest sztuką dla sztuki.
I tu dochodzę chyba do największej wady tego seminarium: było najzwyczajniej w świecie nudne. Subiektywnie, oczywiście. Nie zrozumcie mnie źle, nie chodzi mi o to, że prowadzący miał tańczyć na rurze i nauczać stylu walki „morderczego królika”. Chodzi raczej o nużący sposób prowadzenia z którego niewiele wynikało. Jedyny ciekawy moment to informacja o sposobie generowania siły uderzenia który pozwala na jego wykonanie zarówno pietnastolatkowi jak i siedemdziesięciolatkowi. Aż prosiło się w tym momencie o demonstrację kilku ćwiczeń które prowadziłyby do wykonania uderzenia w ten sposób. Zamiast tego, prowadzący pokazał kilka razy, że umie i koniec. Szkoda, to mógł być naprawdę mocny punkt tej części seminarium. Pewnym zaskoczeniem była informacja, że Balintawak zajmuję się tylko dystansem krótkim, bo pozostałe dystanse nie są zagrożeniem. Cóż, widać inni nauczyciele nas uczyli, powiedziałbym, że wpuszczenie uzbrojonego przeciwnika w krótki dystans nie jest najlepszym pomysłem, ale widać taka specyfika stylu.
Zapowiadanego uproszczenia jednak nie było, było za to typowe stukanie kijkami, wejścia, okrągłe zagarnięcia i inne filipińskie czary mary. Bez sparringu, więc i bez potwierdzenia skuteczności.
Po skończonej części z kijami, nadal nie miałem żadnego pojęcia czym Balintawak różni się od innych styli filipińskich.
Czas jednak na nóż, system podobno autorski, sprawdzony na polu walki, bla bla bla. I tu zaczął się festiwal pewnej niekonsekwencji:
- system wojskowy, ale jak często żołnierz używa noża do walki ?
- jeśli używa, to do zdejmowania przeciwnika, ale w takim razie po co ćwiczyć techniki „twarzą w twarz” z przeciwnikiem uzbrojonym w nóż ?
- jaki żołnierz pełni służbę wartowniczą z nożem w ręce ?
I tak można by długo wymieniać, choćby koncepcja cięcia która w przypadku żołnierza w standardowym oporządzeniu byłaby nieskuteczna, czy też zakładanie, że jeśli zatniemy przeciwnika w rękę, to on odruchowo cofnie nóż czy też całkowicie wypuści go z rąk. Jak na kogoś z „bojowym” doświadczeniem zadziwia nie branie pod uwagę wpływu adrenaliny na organizm.
Natomiast same techniki… cóż, ponownie filipino, zmiksowane z combatowymi „sztuczkami”. Ładnie wygląda, pewnie dobrze się sprzedaje, jednak zastosowania tego choćby w sparringu… nie widzę. Szkoda.
I na koniec, rzecz która chyba denerwowała mnie najbardziej, dawno temu mój trener wbił mi do głowy, że innych trenerów ocenia się po tym, co robią, a nie po tym kogo znają, z kim ćwiczyli, czyimi są instruktorami. Podczas całego seminarium teksty o tym były wszechobecne, na początku bawiły, potem irytowały.
Na kolejnych seminariach najprawdopodobniej się nie pojawię, osobiście szkoda mi zarówno czasu jak i pieniędzy. Tym większa szkoda, że doceniam wiedzę prowadzącego i w tych kilku chwilach widać, że na pewnych rzeczach się zna naprawdę dobrze. Niestety, nie potrafił lub nie chciał się tą wiedzą podzielić.

Pozdrawiam organizatorów i resztę ćwiczących, to był chyba jedyny jasny punkt tego seminarium.